Nie za często trafia się gra, która jest tak prosta a zarazem tak przyjemna aby mnie wciągnęła na długie godziny. Dlatego gdy już coś przykuje moją uwagę to zdecydowanie muszę pochwalić.
Gra „over the hill” miała premierę niecały miesiąc temu. Przyznam, że obserwowałem ten tytuł już na wcześniejszych etapach produkcji ale i tak premiera mnie złapała z zaskoczenia i dopiero teraz ją nadrabiam. Gierka została wydana przez studio FUNSELEKTOR. Możecie ich znać po poprzednich tytułach: „absolute drift” oraz „art of rally”. Patrząc na całokształt twórczości tego studia to mają swój minimalistyczny styl przypominający plastikowe zabawki i się go trzymają jak niepodległości.
I dobrze, nie ma wodotrysków ale przynajmniej wiadomo co jest co. Szare to kamień, białe to śnieg, brązowe to drzewo, żółte to trawa. Ale wracając do początku…
Gra „over the hill” to bardzo relaksująca rozrywka gdzie dostajemy terenówkę i wielki świat do zwiedzenia. Nie ma tutaj żadnych ograniczeń czasowych ani walki z przeciwnikami. Po prostu jedziesz przed siebie i podbijasz dzikie pustkowia.
Na razie do wyboru są dwa rejony świata podzielone w sumie na 5 map. Trafić możemy do kanadyjskiej głuszy porośniętej świerkami gdzie będziemy przeciskać się przez górskie szczyty, doliny rzek oraz wszystko pomiędzy lub do algerskiej pustyni gdzie walczymy w kamionach oraz… na pustyni. Niesamowite zaskoczenie, co nie?
Celem gry jest eksploracja sama w sobie. Na mapie są zaznaczone punkty symbolem ? . Możemy je zignorować i jechać gdzie chcemy ale zabawa polega właśnie na docieraniu do wszystkich znajdziek. Większość z takich punktów to skrzynie w których ukryte są różne akcesoria, które możemy przyczepić do naszego autka. Czasami określone punkty to wyzwania offroadowe, które prowadzą krętymi i trudnymi szlakami. Za pokonanie ich zdobywamy w nagrodę inne pojazdy. Z dobrych wiadomości to te odcinki specjalne mimo wysokiego poziomu trudności nie mają stopera i możesz walczyć z nimi tyle czasu ile chcesz. Doceniam też środowiskowy „storytelling”. Czasami natrafimy na rozbity samolot w lesie albo porzucony tartak gdzie czeka na nas skrzynia z pamiątką.
Oprócz tego natrafimy na chatki, będące miejscem napraw oraz punktem „szybkiej podróży”. Chatka pozwala nam też przeczekać niekorzystną pogodę lub porę dnia. Są też punkty widokowe, które dają całkiem sporą satysfakcję oraz cieszą oko. Ostatnim istotnym miejscem jest mobilny serwis u Szalonego Guntera. U niego możemy modyfikować nasz pojazd, dodawać estetyczne akcesoria jak kajaki na dachu, dodatkowe światełka, dorzucić koło zapasowe, łopaty, zestaw śpiworów czy transport beczek z piwem. Oprócz kosmetyki jest też warstwa mechaniczna. Podróżując zbieramy „kamyki”, które są środkiem płatniczym i przy ich pomocy kupujemy ulepszenia silnika, lepsze opony, zawieszenie czy zdolność do brodzenia w wodzie. Oczywiście możemy jeszcze przemalować nasz wehikuł czy wymienić go na inny.
A jest w czym wybierać. Dostępne jest ponad 20 pojazdów, co prawda wszystkie bez licencji, ale bez problemu dopatrzeć się można podobieństwa do znanych starych terenówek. Mamy LandCruisera, International Scouta, Gelendę, brytyjskiego Defendera, czy nawet Ładę Nivę pod niepozorną nazwą „The Polyana” i wiele więcej. Nie zabrakło też cięższego sprzętu jak amerykańskie czy brytyjskie ciężarówki wojskowe i wisienka na torcie – UNIMOG. Każdy pojazd ma wyciągarkę. Oprócz tego możemy się ratować zestawem naprawczym, zestawem haków gdy nie mamy do czego przywiązać liny, deskami aby podłożyć je pod koła czy innymi gadżetami jak radar meteorytów czy magiczny przepędzacz burzy. Trzeba też pamiętać, że gra posiada (bardzo prosty) model zniszczeń, która ma nas nauczyć szacunku do drzew.
Na początku myślałem, że szybko mi się znudzi takie czołganie się w błotku. Jednak się pomyliłem. Mimo, że fizyka jest o wiele bardziej prosta od takiego Spintires (i pociotków typu Mudrunner, Snowrunner, Roadcraft itp.) to też daje dużo radochy. Przyznaję, najbardziej jestem fanem śniegu bo wtedy cały teren pokryty jest białym puchem i jeżdżąc po nim zostawiamy koleiny. A nawet gdy nie pada śnieg to warto się czasami zatrzymać i nacieszyć widokiem. O ile nie pada deszcz, albo nie ma huraganu. Pogoda nie wybiera. Wtedy możemy przeczekać ją w schronisku lub dzielnie walczyć, licząc że wkrótce się poprawi.
„over the hill” nie jest zbyt długą gierką. Pograłem jakieś 12 godzin i przeszedłem 50% całej gry. Na plus to możemy wielokrotnie ogrywać mapy nawet jak wszystko znajdziemy. Warto bo z nieba czasami spadają meteoryty, które można odszukiwać i wyciągać z krateru. Oprócz tego można zabawić się w przyrodnika i z aparatem polować na okoliczną faunę. Oba te zajęcia dają nam finansowe kamyki, dzięki którym dalej możemy modyfikować nasz samochodzik. A gdy i to się nam znudzi to zostaje nam dołączyć do trybu multiplayer.
Normalnie nie lubię grania w multiplayer ale pierwszy raz od ponad dekady ten stary dziad miał radochę z grania w kilka osób. Gra pozwala na wspólne eksplorowanie do czterech osób razem. Można grać tylko z przyjaciółmi na prywatnym serwerze albo na publicznym. Ja wybrałem rozrywkę na publicznych serwerach i bawiłem się świetnie. Gra nie ma chata głosowego ani nawet tekstowego. Komunikacja jest wybitnie prymitywna, możemy:
-trąbić na siebie
-błyskać na siebie długimi światłami
-na mapie zaznaczać punkty (ale nie da się po niej pisać)
Z jednej strony zakładam, że to miało być przyjazne dzieciom. Bez bezpośredniej komunikacji między graczami znika problem wulgaryzmów, gróźb, przemocy itp. Ale z drugiej ta gra jest zbyt powolna i spokojna na współczesne dzieciaki będące na narkotycznym głodzie dopaminowym. Obstawiam, że przeciętny gracz „over the hill” ma gdzieś między 25 a 35 lat (ha, strategicznie umieściłem siebie po środku). Więc wszyscy w grupie jadą do celu.
Mam takie radosne wspomnienie jak dołączyłem do serwera na pierwszej mapie gdzie admin był totalnym żółtodziobem. Dogoniłem świeżaczka i razem tak czołgaliśmy się po krętych szlakach. Potem doczepił się jeszcze gracz który ukończył grę z pełni wymaksowaną ciężarówką oraz półświeży gostek z częściowo zmodyfikowaną terenówką. I tak radośnie krążyliśmy i nawzajem sobie pomagaliśmy gdy któryś ugrzązł lub wywrócił się na dach. A cała komunikacja opierała się na pojedynczym trąbnięciu „dzięki” oraz serii napierdzielania w klakson „halo tutaj jedziemy, gdzie wy pojechali” lub „o kurde znowu na dachu, help, pomocy, sos!”.
Minusy. Gra miewa błędy. Czasami auta zachowują się nieprzewidywalnie, zwłaszcza gdy utniesz między głazami to pojazd potrafi wystrzelić niespodziewanie w bok. Z innych błędów to przy grze multiplayer jest jeden meteoryt na bagnach, który należy wyciągnąć przy pomocy conajmniej 3 aut i nawet w czwórkę meteoryt nawet nie drnie. Z innych nieprzyjemnych rzeczy to gra ma straszne problemy z połączeniem internetowym i zacina strasznie. Na początku myślałem, że to wina mojego wifi ale przetestowałem połączenie przez szybszą sieć komórkową i lagi były tak samo potworne. Obstawiam, że admin serwera jest hostem gry i gdy się podłączy do niego trzech innych graczy a host ma słabe połączenie to wszyscy trzej cierpią z tego powodu.
Inni recenzenci zachwycają się muzyką. Dla mnie to akurat najsłabszy element ten gry. Mamy trzy radiostacje po pięć utworów. Radio 1 to typowy western rock, radio 2 to trochę inny western rock, radio 3 to takie ambientowe brzdąkanie. Tak jak „art of rally” uwielbiałem za muzykę, która była pełna własnej tożsamości i charakteru, tak tutaj uważam, że audio to taki nijakowy slop który jest bo wypadało aby był.
Czy polecam? Zdecydowanie, za 53 złote poczułem się znowu jak dzieciak grający w starego robloxa (takiego z budowaniem z klocków jako „guest” i bez pedofilii) czy inne zapomniane mmo gdzie nie dało się rozmawiać a cała komunikacja to skakanie i kucanie <3