Minęło okrągłe 10 lat od pamiętnego zlotu z okazji 55-lecia FSO, w międzyczasie Fabryka zdążyła pożegnać Matiza i Lanosa, wdrożyć i zakończyć produkcję Chevroleta Aveo, oraz definitywnie upaść jako producent samochodów. Przykre to, ale fani wciąż o niej pamiętali i co roku obowiązkowo pojawiali się w jej pobliżu świętować coraz to kolejne listopadowe rocznice. W roku 2016, w 65. Rocznicę rozpoczęcia działalności obchody były dużo skromniejsze niż dekadę wcześniej, ale po kolei.
Od ładnych paru lat jeździłem już co roku na kolejne zloty rocznicowe pod FSO wraz z przyjaciółmi – jeden z nich miał Lanosa, więc nawet obywało się bez przyjeżdżania obcym elementem, tym razem jednak dowiedziawszy się o dacie nadchodzącej rocznicy zaplanowałem sobie po raz pierwszy przyjechać na obchody samodzielnie własnym autem z FSO – opisywanym już tutaj Polonezem Truckiem rocznik 1994. Zabrałem więc brata i ruszyliśmy w drogę omal nie zaliczając wypadku na Trasie Siekierkowskiej w Warszawie – najpierw nas wyprzedziło jakieś dynamiczne Renault, a kilkanaście sekund później stało już w poprzek pasa z dziurawą oponą. Dobrze, że hamowanie tym wozem miałem już opanowane.
W przeciwieństwie do większości zlotów rocznicowych 65-lecie odbywało się nie pod bramą a na torze prób FSO po drugiej stronie ulicy Jagiellońskiej, jak się okazało po raz ostatni… Sama impreza przypominała już raczej to co dobrze znamy z ostatnich lat. Nie, nie chodzi mi o swołocz podzieloną na dwa obozy i kłócącą się kto ma większą rację w organizowaniu zlotów, a raczej po prostu o luźne spotkanie ludzi i samochodów bez szczególnego planu, czy atrakcji. Chociaż nie, jedna atrakcja była, mowa oczywiście o możliwości przejechania się własnym autem po pętli toru prób. Najpierw puszczono same Warszawy, które dostojnie jechały z umiarkowaną prędkością, niedługo potem zezwolono pozostałym uczestnikom na przejazd samochodami. O ile organizatorzy zalecali jechać z prędkością maksymalną ok. 40 km/h, o tyle już za moment mało kto się tym przejmował, kolumna 125p i Polonezów idących pełnym ogniem 80 na godzinę po łukach było niezapomnianym widokiem. Nie będę kłamał – mój Truck też najgrzeczniejszy tamtego dnia nie był.
Po paru okrążeniach po torze trochę popatrzyliśmy jakie samochody tym razem przyjechały na zlot, generalnie widać utrzymującą się do dziś prawidłowość: im późniejsze czasy tym mniej Warszaw i Syren, a więcej Polonezów, co ciekawe, tym razem było dużo mniej aut z Daewoo niż dekadę wcześniej, za to jak dobrze pamiętam ktoś przyjechał rzadkim modelem Chairman… któremu oczywiście nie zrobiłem zdjęcia, mimo, że tym razem trochę ich porobiłem.
Godzina 14 to oczywiście moment uczczenia chwili symbolicznego uruchomienia produkcji w FSO, kiedy to w błysku fleszy aparatów z linii produkcyjnej zjechała pierwsza Warszawa. Jak co roku wszyscy zatrąbili klaksonami swoich aut na minutę, a po chwili nastąpił tradycyjny dla organizowanych przez FSO Autoklub zlotów rocznicowych moment wykonania pamiątkowego zdjęcia ze wszystkimi chętnymi uczestnikami ustawionymi na południowym łuku toru.
Po godzinie 14 zawinęliśmy się do domu zadowoleni, że wreszcie udało się własnym autem dojechać na rocznicowy zlot mając nadzieję na więcej w późniejszych latach. I o ile faktycznie z przerwą na rok 2020 udało mi się zaliczyć praktycznie wszystkie rocznicowe zloty FSO własnymi autami, o tyle nigdy już żadnym z nich nie przejechałem się po torze prób, który z nadejściem wiosny 2017 roku został nagle wyburzony bez żadnych zapowiedzi. Sądzę, że nie tylko dla mnie był to znak, że trzeba korzystać jak najwięcej z tego, że FSO nadal stoi i można się jeszcze na Jej terenie spotykać w ramach corocznych zlotów. Szkoda jedynie, że nie będzie mi dane już nigdy zrobić żadnej relacji z tych imprez, ani tym bardziej domknąć tego dekadowego cyklu, bo nie planuję się już tam wybierać – oto bowiem 75. Rocznica FSO będzie pierwszą, która odbywać się będzie z dala od Żerania, co dla mnie kompletnie mija się z celem, w dodatku, no cóż…
Dopóki imprezy te były organizowane przez FSO Autoklub wszyscy jakoś byli w stanie uznać ich monopol na przygotowywanie tych zlotów. Gdy po 2020 roku sytuacja się zmieniła, atmosfera w środowisku zaczęła się psuć. Oto bowiem zrobiło się dwóch organizatorów, dwie imprezy, brak chęci do dogadania się, no i sam przebieg tych imprez robił się coraz bardziej chaotyczny z roku na rok. O ile te 20, 10, czy nawet 5 lat temu na zlotach tych panowała pełna kultura i poszanowanie dla miejsca oraz uroczystości, o tyle w ostatnich latach zacząłem odnosić wrażenie, że na zloty te przyjeżdżają coraz gorsi ludzie – rozumiem jeszcze tzw. pałowanie Roverów do odciny – Wołomin to Wołomin, ale żeby palić gumę na tej historycznej kostce na przyfabrycznym parkingu, w dodatku tam gdzie jest ciasno popakowane aut i pełno przechodzących ludzi? A najgorszy jest ten cały smród wokół organizatorów tych imprez. Do jasnej cholery, pasja i wspólne hobby powinno łączyć, a nie dzielić i prowadzić do awantur, rywalizacji i jakichś dziecinad na Facebooku. A tak teraz fani FSO nie tylko mają łatkę wieśniaków, upalaczy i imbecyli wciskających się na każdy zlot, nawet tam gdzie ich auta nie pasują, o nie. Teraz jesteśmy również wiecznie skłóconymi ze sobą pieniaczami rzucającymi sobie kłody pod nogi przy każdej okazji. Gratuluję wszystkim odpowiedzialnym za ten stan rzeczy. Jesteście wszyscy najgorszą swołoczą w historii tej Fabryki i wszystkiego co z nią związane. Gorszą od tych wszystkich dygnitarzy, którzy podcinali tej Fabryce skrzydła w czasach jej świetności, gorszą od tych wszystkich zapijaczonych degeneratów, którzy nie potrafili wykonywać swojej pracy porządnie, tylko woleli chlać i kłaść laskę na własne obowiązki, przez co auta z FSO były jakie były. Teraz Fabryki nie ma, a na jej gruzach „miłośnicy” jej produktów zamiast łączyć siły i pokazywać jak te nienajlepsze samochody potrafią tworzyć fajne społeczności, wolą pokazywać jak bardzo bezwartościowymi są kreaturami. Dziękuję wam bardzo wszystkim w imieniu wszystkich miłośników samochodów z FSO. Dzięki wam bycie fanem FSO jest powodem do wstydu jak nigdy wcześniej. Pies wam mordy lizał.
Co zaś do obecnego właściciela to sam szczerze mówiąc nie wiem co myśleć – z jednej strony te wszystkie wyburzenia sprzed kilku lat odbywające się w niejasnych okolicznościach z halą tłoczni na czele, czy nikomu niepotrzebne usuwanie tych wszystkich symbolicznych oznaczeń jak data 6 XI 1951 na ogrodzeniu fabrycznym i inne tego typu sprawy, z drugiej strony tyle lat wyrażania zgody na coroczne zloty pod FSO, zgoda na funkcjonowanie muzeum w hali lakierni, oraz sponsorowanie wydania książki „Kolebka polskiej motoryzacji” Andrzeja Wróblewskiego będącej gratką dla każdego fana FSO. Nie wiem co myśleć. To już pozostawiam każdemu do samodzielnego wyciągania wniosków.