Twoje Camry z napędem na tył nie jest warte 60k

Od pewnego czasu przyglądam się cenom aut japońskich na ogłoszeniach typu Facebook Marketplace, OLX i inne autoplace. I wiecie co? Mam wrażenie, że kogoś srogo po***bało. Zapraszam na felieton gdzie obrażam właścicieli JDMów.

Ten wpis miał być rantem na ceny aut typu JDM ale jednak zamierzam narzekać na wszystkie auta japońskich marek. Zacznijmy jednak od początku. Czemu te JDMy są tak pożądane? I w ogóle co to jest to całę „Jot De eM”?

Auta JDM (japończycy wymawiająto „dżej di emu”) to pojazdy produkowane na rynek wewnętrzny japonii. Różniły się znacznie od tego co dostawała reszta świata. Czasami to była różnica typu lepsze wyposażenie ale wciąż w znanej bryle którą znamy.

Często jednak to był zupełnie obcy model, na innych częściach, niedostępny dla gaijinów spoza Japonii. Auto miało unikatowy silnik, kierownicę tylko po złej stronie, dodatki typowo japońskie jak koronkowe pokrowce na fotele, lampki, dotykowe ekrany gdy reszta świata przewijała ołówkiem kasety.

Oczywiście auta JDM to nie tylko ultraluksusowe limuzyny i keivany ale też wiele innych aut. Choćby taka taksówkarska Toyota Comfort czy Toyota Probox (taki japoński Citroen Berlingo). Teoretycznie te auta nie były ściśle na Japonię bo część pojazdów szła na pobliskie rynki jak HongKong, Tajwan, Malezja itp. Jednak te pojazdy jakimś cudem w ogóle nie są w kręgu zainteresowań „fanów japońskiej motoryzacji”.

Bo przecież taka Toyota Comfort to zwykła taksówka, nudy (Swoją drogą jakbym miał kupić auto tłuczone na taksówce przez 20 lat niczym Mercedesy budyń taxi to oczekiwałbym cen jak za zgruzowanego mercedesa budyń taxi). A natomiast Toyota Chaser to łooo panie, to przecież legenda, łooo silnik 1jz, łoo Bippu style, łooo legenda driftu po górskich przełęczach. Tylko wszyscy zapominają, że te wozy przez dziesięciolecia to były upalary do zakatowania bo były tanie.

Łeee amerykanie podkradają nam JDMy bo mają więcej pieniędzy i teraz musimy je ściągać za miliony monet i sprzedawać za tyle samo!

Po pierwsze to amerykanie byli na samym końcu kolejki. Oni mają swoje 25 years old rule. Czyli nie mogą ściągnąć zagranicznego auta jeżeli ma mniej niż 25 wiosen. Więc najpierw przed nimi byli kanadyjczycy bo oni mają wymóg tylko 15 lat czekania aż import jest legalny.

Wiesz kto ci tak naprawdę odebrał marzenia? Ruscy. Gdy taki japończyk poupalał i rozbił swoja Toyotę z napędem na tył to chciał to tanio sprzedać aby zapomnieć o problemie. Najbliżsi byli Rosjanie ze swoim Władywostokiem. Ściągali te Toyoty w ilościach astronomicznych. I nikt się nie przejmował czy kierownica jest z dobrej czy złej, ważne że jeździ i mniej się psuje od Łady.

I tak ruscy driftowali wszystkim czym się dało, mordowali te auta bez litości, mieli stały dopływ kolejnych wozów z Władywostoku. Nawet policja nimi jeździła. Lata jednak szły do przodu, wieczne dzwony podczas driftu i ciężkie rosyjskie zimy wykańczały kolejne auta. Ruscy ściągali więcej ale najlepsze egzemplarze zaczęły się kończyć, zostały warianty ze słabszymi silnikami, w automacie. W międzyczasie JDMy rozchodziły się od Rosji azjatyckiej przed Kaukaz do Rosji europejskiej. Czasami trafiały na Ukrainę czy do innych Kazachstanów. Oczywiście każdego roku katowane bezlitośnie. Jak wóz już jest pod sztandarem ukraińskim to wtedy potrafi przeskoczyć granicę i trafić do Polski. Fakt, zdarza się to bardzo rzadko ale jednak bywają przypadki np. Skyline C210 organizatora Kanjo Nights w Polsce. Więc po wielu latach katowania przez wszystkich ruskich „mama ja driftier” w końcu wóz wpada w twoje ręce. Wreszcie upragniony DŻEJ DI EM, szkoda tylko że w stanie jak typowy zimowy wojownik E46 xD.

Alternatywą jest oczywiście import prosto z japonii. Jak się przepchasz w licytacji i pokonasz jakiegoś spoconego amerykanina to wreszcie wygrywasz swoje wymarzone auto. Jeszcze tylko spakować do kontenera i czekać 2 miesiące aż przypłynie do portu w Roterdamie albo Hamburgu. Wtedy jeszcze koszt lawety przez pół Europy (no chyba, że dopłaciłeś za statek do Gdańska). I w końcu jest – trzydziestoletnia, zmęczona życiem Toyota z kierownicą po złej. Zaglądasz jeszcze pod spód i ta konserwacja ze zdjęć to jednak była na zasadzie „once on dust, twice on rust”. Czyli sito.

Teraz jeszcze tylko problem to ubezpieczyć bo nie ma tego w kalkulatorach online. Potem problem z diagnostą bo przecież to ma lampy ustawione w złą stronę, nie ma przeciwmiełki (na szczęście są zamienniki z malucha) i wisienka na torcie… KRÓTKI VIN. Teraz musisz pokonać babę w urzędzie która nie przepuści auta gdy pojazd ma tylko 10 cyfr zamiast wymaganych 13 w cepiku. W końcu stanąłeś na uszach, i półlegalnymi metodami zarejestrowałeś to auto aby odkryć, że to jest… 30 letnia Toyota. Do tego marzyłeś o 1JZ a dostałeś 1G-FE spięte z zamulastym automatem. Ale obiecujesz sobie swapa w przyszłym roku.

Rzeczywistość jest taka, że to gruz. Niezależnie od tego czy wóz tłukł się przez Kaukas, czy tylko przypłynął w kontenerze. Niezawodność Toyoty to stara legenda. Tak, ich auta się nie psuły. Tylko, że mówimy o tym gdy te auta były nowe. W 80tych i 90tych kupowałeś Chryslera który już fabrycznie był niesprawny. Na jego tle Toyota, Honda czy Mazda to były symbole niezawodności. Jednak japońska wozy zawsze przegrywają z jednym – z czasem.

Japońska stal nigdy nie słynęła z dobrego zabezpieczenia. Japończycy się tym nigdy nie przejmowali. Auta służyły im kilka, góra kilkanaście lat. Potem jak korozja wyłaziła to albo brał to młody drifter albo na kontener i nara. I nie pocieszaj się, że widzisz konserwację na podwoziu, oni nie oczyszczają podwozia przed malowaniem. Ma być ładnie do zdjęć i tyle.

Druga sprawa to elektronika. Przewody są cienkie i kruche, zwłaszcza po 30 latach. Zanim nazwiesz mnie hejterem to idź lepiej do garażu i zajrzyj do swojego Lexusa lub Toyoty i sprawdź osłonę słoneczną u pasażera. Jeżeli masz tam lampkę co świeci przy lusterki to lepiej odepnij zasilanie bo zaraz przewody pękną i zrobią zwarcie które wypali wiązkę razem z podsufitką.

No i same komputery. Aktualnie pierwsze LS400 umierają na kondesatory. Kondesator poddaje się po 35 latach, w ostatnim akcie rozpaczy puszcza napięcie po całym układzie scalonym i pali płytkę.

A mimo tego te auta, z niejedną dziurą w podłodze, z zawiasem beton po obniżaniu „toopierdol”, z rozpadającym się bodykitem udającym Vertexa stoją na ogłoszeniach za worek złota. Razem z nimi inne auta też odpłynęły w kosmos. Ot Nissan S13/180SX/200SX/240SX, najstarsi górale pamiętają, że taki wóz do pałowania był tańszy od normalnej E36. Kto miał nosa i urodził się Millenialsem, ten załapał się na dołek cenowy i kupił za śmieszne 5 kafli typowego drift-missle, potem spróbował zrobić bondo-rokiem i obrócił panewę to wrzucił do szopy. Potem przetrzymał te 10-15 lat i wystawił swojego osranego, zgnitego, rozwalonego Nissana za 30-40 tysięcy i jeszcze krzyczy „cena nie do negocjacji!”. Aktualnie jesteśmy na takim etapie paranoi, że taniej idzie kupić Nissana 300ZX (gazu kiler) niż 200SX w porówywalnym stanie.

I jakimś cudem zaraza przeniosła się na inne japońce. Nie ważne, że taka Mazda 626 ma napęd na przód i jest na rynek europejski. Ważne, że uUuUuuu japoniec! Dawaj 20 tysięcy! Swoją drogą jestem ciekaw czy ktokolwiek kupił jakąś Mazdę z kolekcji Heinza Macchi aby normalnie ją jeździć a nie trzymać pod kołderką do spekulacji. Z jednej strony dobre auta i dobre silniki. Z drugiej 40 lat wysychania gum i przewodów. Ciekawe czy ktoś odpalił po czym cały płyn wyrzygał się na podłogę xD.

Tuning praktycznie od zawsze mi kojarzył się z japońskimi autami. I tak sobie patrzę na scenę japońsko-tunerską w Polsce. Z jednej strony mamy Millenialsów z furami, które albo kupili dawno temu gdy kosztowały dwa Harnasie, albo je kupili od handlarza przepłacając dwukrotnie za Camry z RWD. A z drugiej są Zoomerzy, którzy oglądali ze starszym bratem Tokyo Drift i też by chcieli liznąć japońskiego ryżu ale budżet pozwala na kilka-kilkanaście tysięcy. Więc kupują najbrzydszą Celicę, Civic autobusa (gen 7) i Nissana Micrę. Wszystkie oczywiście z losowymi nakładkami zderzaka, naklejkami Japfest i zajebaną flagą carswegu.

Jesteśmy na takim etapie bańki, że aktualnie tym fajnym samochodem jest HONDA FIT. Honda Fit, która zawsze była postrzegana jako tani śmietnik dla emerytów, teraz jest marzeniem młodocianych bo to „sekretny civic bez civic tax”. Corolla, którą sprzedałem po pandemii za 3 kafle, teraz by była warta 8 koła.

I na tym kończę moje narzekania. W moim odczuciu auta japońskie z lat 90tych (oraz z okolic tego okresu) są na tej samej kosmicznej bańce co stare amerykańskie wozy. Z tą różnicą, że Boomerzy zaczynają wymierać i ceny amerykańców zaczynają powoli się topić (a czasami fragment lodowca się oderwie i faktycznie spadnie na ziemię coś ciekawego), tak Millenialsi mają jeszcze dużo lat przed sobą i wątpię aby zdarzył się cud, który sprawi, że zechcą wyprzedać swoje JDMy po niższej cenie.